Siła estetycznego działania…

Odrywa się z gruntu
imituje powietrze
tworzy na powierzchni
cudowne roziskrzenie
faluje
ciepłym południem
wyrwany z ciszy
zielony spokój.

Jest pewien rodzaj malarstwa, które nie poddaje się rozpoznaniu i trzeba dystansu aby rozszyfrować znaczenie znaków zasygnalizowanych przez artystę. Im bardziej są one oderwane od konkretnej rzeczywistości tym więcej budzą skojarzeń. To co widzimy staje się przez to wieloznaczne i umowne – nie precyzuje zjawiska ani jego zdarzenia, jest poza empirią zewnętrznej materii. (…)

Siła estetycznego działania wynika z niejednoznaczności użytych barw i z gry – transformacja pigmentów z dodatkiem wrażliwości artysty. Jest to proces powstający w wyniku manipulacji reki, alchemii barwy, cudowności samego tworzenia.

Telemach Pilitsidis, MIT, kwiecień 1996r., Głogów